fibromyalgia

 

ΙΝΟΜΥΑΛΓΙΑ

Η ινομυαλγία είναι σύνδρομο και όχι μια συγκεκριμένη πάθηση με συγκεκριμένη αιτία ή αιτίες. Σύνδρομο σημαίνει μια συλλογή συμπτωμάτων, και ιατρικών προβλημάτων, τα οποία τείνουν να εμφανίζονται μαζί αλλά δεν προκαλούνται από κάποια συγκεκριμένη και αναγνωρίσιμη αιτία.

 

Το σύνδρομο της Ινομυαλγίας (fibromyalgia) είναι μια συνηθισμένη και χρόνια διαταραχή, που χαρακτηρίζεται από διάχυτους μυϊκούς πόνους, κακουχία και πολλαπλά επώδυνα σημεία (tender points). Η ετοιμολογία του όρου “fibromyalgia” προέρχεται από την Λατινική λέξη fibro, που σημαίνει ίνα, και από τις Ελληνικές λέξεις myo και algia, που σημαίνουν μυς και άλγος (fibromyalgia = ινομυαλγία), δηλαδή άλγος στις μυϊκές ίνες.

 

Τα επώδυνα σημεία (tender points) είναι συγκεκριμένες περιοχές του σώματος (στον αυχένα, τους ώμους, τη μέση, στα ισχία, στα άνω και κάτω άκρα) όπου άσκηση μέγιστης πίεσης 4 kgr προκαλεί πόνο.

Επιπρόσθετα οι ασθενείς με ινομυαλγία μπορεί να έχουν τα παρακάτω συμπτώματα:

> Διαταραχή ύπνου.
> Πρωινή δυσκαμψία.
> Πονοκεφάλους.
> Σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου.
> Επώδυνη εμμηνορροϊκή περίοδος.
> Αισθητικές διαταραχές στα άκρα.
> Σύνδρομο ανήσυχων άκρων.
> Ευαισθησία στην θερμοκρασία.
> Προβλήματα μνήμης (fibro fog). Δυσκολία στη συγκέντρωση και επεισόδια δυσλεξίας (foggy brain symptoms).

Στη διάγνωση πολλές φορές υπάρχει σύγχυση, καθώς τα βασικά συμπτώματα ταυτίζονται με άλλες περισσότερο συνηθισμένες παθήσεις.
Δεν υπάρχουν συγκεκριμένες διαγνωστικές εργαστηριακές εξετάσεις για την ινομυαλγία.

Πολλοί ιατροί, εφόσον δεν υπάρχουν αντικειμενικά κριτήρια, θεωρούν ότι ο πόνος για τον οποίο παραπονούνται οι ασθενείς δεν είναι αληθινός ή ότι πρέπει να συνηθίσουν να ζουν με τον πόνο τους.

Είναι όμως έτσι;

Παρακάτω θα περιγράψω ένα μοντέλο που αφορά τη “χημεία” της Ινομυαλγίας:

Παρόλο που δεν είναι ευρέως γνωστό στους περισσοτέρους ανθρώπους, έχουμε δύο ‘φυσικούς’ Εγκεφάλους.

Οι περισσότεροι είμαστε εξοικειωμένοι με τον Εγκέφαλο που βρίσκεται στο κρανίο. Υπάρχει όμως ένας δεύτερος Εγκέφαλος στα έντερα. Μάλιστα περισσότερα από τα μισά νευρικά κύτταρα βρίσκονται στα έντερα. Ίσως να σας φανεί παράξενο αλλά ο ‘εντερικός Εγκέφαλος’ περιέχει νεύρα και νευροδιαβιβαστές παρόμοιους μ’ αυτούς που βρίσκονται στον Εγκέφαλο του κρανίου. Επιπλέον όπως ο βασικός Εγκέφαλος, ο ‘εντερικός Εγκέφαλος’ έχει την ικανότητα να μαθαίνει, να θυμάται και να παράγει συναίσθημα (“The Second Brain”, Dr. Michael Gershon, New York City’s Columbia – Presbyterian Medical Center).

 

Οι δύο αυτοί Εγκέφαλοι επικοινωνούν αμφίδρομα μέσω μεγάλης νευρικής οδού, που εκτείνεται από την βάση του κρανίου μέχρι την κοιλιά, δηλαδή απο το Πνευμονογαστρικό νεύρο. Φυσικά ο ένας μπορεί να επηρεάζει τον άλλο. Αυτό δικαιολογεί γιατί υπάρχει ανησυχία στο στομάχι πριν από μια σημαντική συνάντηση ή ένα καυτερό φαγητό μπορεί να προκαλέσει ανήσυχο ύπνο ή ακόμα και εφιάλτες.

Σε Μακροχρόνιο στρες το εντερό μας δεν παράγει πια αρκετές ποσότητες καλών θρεπτικών στοιχείων, τα μετατρέπει σε κιτοκίνες, που είναι φλεγμονώδη προϊόντα. Όταν υπάρχουν στο σώμα αρκετά φλεγμονώδη προϊόντα, διεγείρουν τις νευρικές απολήξεις του πνευμονογαστρικού ν. που βρίσκονται στο συκώτι, για να μεταφερθεί στη συνέχεια αυτή η διέγερση στο Εγκεφαλικό Στέλεχος, όπου το πνευμονογαστρικό ν. συνδέεται με τον Δυκτυωτό Σχηματισμό. Ο Δυκτιωτός Σχηματισμός συνδέεται με τα νεύρα στον Νωτιαίο Μυελό (ΝΜ). Οι κατερχόμενες οδοί στο ΝΜ φυσιολογικά παράγουν εγκεφαλίνες, ενδορφίνες για καταστολή των επώδυνων ερεθισμάτων, στη προκειμένη περίπτωση όμως θα παράγουν κιτοκίνες, οι οποίες θα διεγείρουν και θα ευαισθητοποιήσουν τα περιφερειακά νεύρα. Αυτή η ευαισθητοποίηση θα προκαλέσει αύξηση του μυϊκού τόνου. Οι κιτοκίνες θα εξέλθουν από το περιφερειακό νευρικό σύστημα, προκαλώντας εστίες φλεγμονής στους μύες, τις αρθρώσεις, τους τένοντες, δημιουργώντας τα γνωστά tender points.

Παράλληλα όμως το Πνευμονογαστρικό νεύρο, μεταφέρει τις κιτοκίνες στα Συμπαθητικά κέντρα του Εγκεφαλικού Στελέχους, με αποτέλεσμα την ευαισθητοποίηση του Συμπαθητικού Νευρικού Συστήματος. Αυτή η ευαισθητοποίηση έχει ως επακόλουθο συμπτώματα όπως ζαλάδες, ταχυπαλμία, εφίδρωση, έξαψη, μυϊκο σπασμό, πόνο κλπ.

Σε υπερδιέγερση του Συμπαθητικού Νευρικού Συστήματος γίνεται αναχαίτηση των ορμονών του sex, άρα έλλειψη σεξουαλικής διάθεσης. Επίσης ανοίγουν τα μεγάλα αγγεία της περιφέρειας, κλείνουν τα αγγεία στα σπλάχνα, κλείνουν τα μικρά αγγεία στις αρθρώσεις, κλείνουν οι σπονδυλικές αρτηρίες με αποτέλεσμα μειωμένη αιμάτωση στο Εγκεφαλικό Στέλεχος και τη Παρεγκεφαλίδα, οπότε προκαλούνται προβλήματα ισορροπίας και ίσως ζωτικών λειτουργιών, ενω ανοίγουν οι καρωτίδες.

Όπως γίνεται αντιληπτό αυτή η διέγερση καταλήγει επίσης στους μυς, τις αρθρώσεις, στους θύλακους των αρθρώσεων προκαλώντας επι μέρους φλεγμονές. Επιπλέον οι συμπαθητικές οδοί πηγαίνουν στα όργανα, καταστέλουν τη φυσιολογική λειτουργία τους, παράγοντας περισσότερες κιτοκίνες, για να επαναληφθεί εκ νέου ο ίδιος μηχανισμός, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο.

Οι κιτοκίνες θα διεγείρουν τον μεσεγκέφαλο, θα ευαισθητοποίησουν την αμυγδαλή και τον άξονα: υπόφυση – θυροειδή – επινεφρίδια, με αποτέλεσμα διαταραχή στον ύπνο, τις ορμόνες, τα συναισθήματα, θα καταναλώσουν πολύ αδρεναλίνη και κορτιζόλη, μακροχρόνια θα ξεμείνουμε από σεροτονίνη, η οποία βοηθά τη παραγωγή μελατονίνης, ο ρόλος της οποίας είναι η αναπλήρωση του οργανισμού από τη κούραση, οπότε περνάμε σε χρόνια κόπωση, κατάθλιψη, ενώ ο επηρεασμός του Εγκεφαλικού Φλοιού θα προκαλέσει διαταραχή στο κινητικό έλεγχο και τη συγκέντρωση.

Η κορτιζόλη είναι μια σημαντική ορμόνη με πολλές δράσεις στο σώμα. Παράγεται από τα επινεφρίδια μ’ ένα πρότυπο ημερήσιας διακύμανσης, δηλαδή τα επίπεδα της κορτιζόλης στο κυκλοφορικό σύστημα εξαρτώνται από την ώρα της ημέρας (φυσιολογικά τα επίπεδα της είναι υψηλότερα νωρίς το πρωί και χαμηλότερα περίπου τα μεσάνυκτα). Η κορτιζόλη είναι σημαντική για τη διατήρηση της αρτηριακής πίεσης, καθώς επίσης για τη προμήθεια ενέργειας στο σώμα. Ενεργοποιεί τον μεταβολισμό του λίπους και των υδατανθράκων, για την παραγωγή ενέργειας, και διεγείρει την απελευθέρωση ινσουλίνης ώστε να διατηρούνται τα επίπεδα σακχάρου σε φυσιολογικά επίπεδα. Όταν βρισκόμαστε σε κατάσταση stress, υπέρ-λειτουργεί το συμπαθητικό μέρος. Εάν παραμείνει αυτή η κατάσταση για μεγάλο χρονικό διάστημα, θα καταλήξουμε σε μια κατάσταση εξάντλησης. Τα σωματικά συστήματα δεν μπορούν να διατηρήσουν τον υψηλό ρυθμό, και η ορμόνη κορτιζόλη μειώνει την επίδρασή της μετά από περίπου μια ώρα, έτσι μαζί με άλλα, εμποδίζεται η λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος. Εάν συνεχισθεί αυτή η κατάσταση τότε σε κάποιους ανθρώπους θα έρθει η κατάρρευση, όπου απαιτείται πλέον μεγάλο χρονικό διάστημα για να αποκατασταθεί.

Μπορούμε λοιπόν να πούμε ότι η Ινομυαλγία προκαλείται από τη μεγάλη ποσότητα κιτοκινών στο σώμα. Διάγνωση αυξημένων τιμών κιτοκίνης: Αιματολογικές εξετάσεις : C-RP αυξημένες τιμές σε ινομυαλγία.

Τι συμβαίνει στους μύες των ασθενών με Ινομυαλγία;

Βιοχημικές αλλαγές που μπορεί να οφείλονται στην διαταραχή του ύπνου, οδηγούν σε ανεπαρκή παραγωγή ορμονών και αδυναμία επούλωσης μικροτραυματισμών στους μύες.

Η διαταραχή του ύπνου οδηγεί στην μείωση της σεροτονίνης , η οποία με τη σειρά της προκαλεί μειωμένη αποτελεσματικότητα του φυσικού παυσίπονου του σώματος, της ενδορφίνης, που σε συνδυασμό με τη διαταραχή του συμπαθητικού νευρικού συστήματος (ελέγχει τον μυϊκό τόνο) , έχει ως αποτέλεσμα μυϊκή ισχαιμία άρα έλλειψη οξυγόνου, απελευθέρωση μεγάλων ποσοτήτων “substance P” και αυξημένη ευαισθησία. Τα παραπάνω ελαττώνουν την ουδό του πόνου, ενεργοποιούν τα λανθάνοντα trigger points, άρα πρόκληση πόνου.

Μικροτραυματισμοί των μυών οδηγούν σε απελευθέρωση ασβεστίου, και ως εκ τούτου αυξημένο μυϊκό τόνο, που με τη σειρά του προκαλεί μειωμένη οξυγόνωση της περιοχής. Τα παραπάνω έχουν ως αποτέλεσμα μείωση της ικανότητας των μυών για παραγωγή έργου και αίσθημα κακουχίας.

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν πόσο μάταιο είναι να προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε θεραπευτικά τις επι μέρους περιοχές του πόνου ή τα περιστασιακά συμπτώματα. Η μόνη ρεαλιστική διέξοδος είναι να προσπαθήσουμε να σπάσουμε αυτόν τον φαύλο κύκλο της “χημείας” στην Ινομυαλγία.

Ουσιαστικά αυτό που συμβαίνει είναι μια δυσλειτουργία του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος, έχει διαταραχθεί η ισορροπία στη λειτουργικότητα του, δεν υπάρχει ομοιόσταση.

Όποια θεραπευτική προσέγγιση κινείται προς τη κατεύθυνση της αποκατάστασης της ομοιόστασης στο Κεντρικό Νευρικό Σύστημα, μπορεί να αποδειχθεί αποτελεσματική για τους ασθενείς με Ινομυαλγία. Φυσικά σε ένα τόσο σύνθετο πρόβλημα δεν μπορεί να περιμένει κανείς ότι υπάρχει μονοθεραπεία. Απαιτείται συνδυασμένη θεραπευτική προσέγγιση και συνεργασία διαφόρων ειδικοτήτων, σε πνεύμα αποδοχής και σεβασμού του ρόλου του καθενός ξεχωριστά.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

> Adolphs, R., Damasio, H., Tranel, D., Cooper, G., & Damasio, a R. (2000). A role for somatosensory cortices in the visual recognition of emotion as revealed by three-dimensional lesion mapping. The journal of neuroscience: the official journal of the society for Neuroscience, 20(7), 2683-90. Retrieved from http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/10729349.
> Baron, J., (1990). Thinking and deciding. Cambridge: Cambridge University Press. Retrieved from http://books.google.be/books?hl=nl&lr=&id=J0F11Q5H7doC&oi=fnd&pg=PA5&dq=%22thinking+and+deciding%22&ots=LygL8V3VIV&sig=FH7OVG1jEP7ephHe3cDWI2yUr4#v=onepage&q&f=false.
> Bechara, a, Damasio, H., ., & Damasio, a R. (2000). Emotion, decision making and the orbitofrontal cortex. Cerebral cortex (New York, N.Y.: 1991), 10(3), 295-307. Retrieved from http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/10731224.
> Bravoa A., Forsytheb P., Chewb M.V. Escaravageb E., Savignaca H. Ingestion of Lactobacillus strain regulates emotional behavior and central GABA receptor expression in a mouse via the vagous nerve. Retrieved from http://www.pnas.org/cgi/content/short/1102999108.
> Timothy G. Dinana,e, John Bienenstockb,f, and John F. Cryana,d,g,2.
> Calder, A., Lawrence, A.DD., Y.A.W. (2001). Neuropsychology of fear and loathing. Nature Review Neuroscience, 2, 262-283.
> Carter, C. S. (1998). Neuroendocrine perspectives on social attachment and love. Psychoneuroendocrinology, 23(8), 779-818. Retrieved from http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/9924738.
> Denton, D. a, McKinley, M. J., & Weisinger, R. S. (1996). Hypothalamic integration of body fluid regulation. Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America, 93(14), 7397-404. Retrieved from http://www.pubmedcentral.nih.gov/articlerender.gcgi?artid=38996&tool=pmcentrez&rendertype=abstract.
> Fitzsimons, J.T. (1998). Angiotensin, thirst, and sodium appetite. Physiological reviews, 78(3), 583-686. Retrieved from http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/18205095.
> Gray, T. S. (1999). Functional and anatomical relationships among the amygdala, basal forebrain, central striatum and cortex. Annals of the New York Academy of Sciences, 877, 439-444.

---

Manipulation  Αυχενικής μοίρας σπονδυλικής στήλης

Ατλαντοινιακη άρθρωση

Α0-Α1

Ο ασθενής σε ύπτια θέση

Τοποθέτηση του αριστερού χεριού στο πηγούνι

•    Σημείο επαφής: Οπίσθιο δεξιό ινίο

•    Σημείο εφαρμογής: Πλευρικό άκρο, κεντρική ή εγγύς φάλαγγα

•    Θέση ασθενή: Σε ύπτια θέση με το λαιμό χαλαρό

•    Θέση θεραπευτή: Στο επάνω μέρος του κρεβατιού με τα πόδια ελαφρώς σε διάταση

•   Ψηλάφηση σημείου επαφής: Βεβαιωθείτε ότι δεν βρίσκεστε πάνω στη μαστοειδή απόφυση αλλά στο μέσο της

•    Τοποθέτηση χεριού στο πηγούνι: Βεβαιωθείτε ότι ο δεξιός σας πήχης βρίσκεται επάνω ή ελαφρώς μπροστά από το αυτί

•    Θέση ώθησης: Μεταφερθείτε στα δεξιά και σταθείτε στην δεξιά γωνία του κρεβατιού. Η άριστη ευθυγράμμιση για την ώθηση είναι σε κυρτό επίπεδο. Διατηρήστε τον δεξιό σας αγκώνα κοντά στο κρεβάτι για να διατηρήσετε το σημείο επαφής στο ινίο

•    Άμεση προ-ώθηση: Χαλαρώστε και ρυθμίστε την ισορροπία σας

•   Απελευθερώνοντας την ώθηση: Η ώθηση πρέπει να εφαρμόζεται, χρησιμοποιώντας και τα δυο χέρια, σε κυρτό επίπεδο ακολουθώντας το σχήμα της ατλαντοϊνιακής άρθρωσης

Χονδροπάθεια Επιγονατίδος

Χονδροπάθεια Επιγονατίδος

Η Ανατομική του Γόνατος

Η Χονδροπάθεια του Γόνατος  είναι μια συχνή επώδυνη πάθηση των γονάτων. Στην αμερικανική και αγγλική βιβλιογραφία, η πάθηση αυτή αναφέρεται με τον όρο Pattelofemoral Stress Syndrome το οποίο εμπεριέχει την Χονδροπάθεια Επιγονατίδος   την Χονδροπάθεια των Μηριαίων κονδύλων αλλά και τις Τενοντίτιδες του τετρακέφαλου και του Επιγονατιδικού συνδέσμου.

Παθολογική Ανατομική

H Χονδροπάθεια του Γόνατος προσβάλει κυρίως τον χόνδρο της επιγονατίδας και κατά δεύτερο λόγο το χόνδρο της Μηριαίας τροχιλίας. Ο χόνδρος των Κνημιαίων κονδύλων δεν είναι εύκολο να φθαρεί γιατί προστατεύεται από τους δύο Μηνίσκους, οι οποίοι όταν φθαρούν ή αφαιρεθούν οδηγούν σε φθορά του χόνδρου των Κνημιαίων κονδύλων.

Επιδημιολογία

Η Χονδροπαθεια της επιγονατιδας, είναι συχνή επώδυνη πάθηση του γόνατος η οποία εκδηλώνεται συνήθως σε νέα άτομα από 15-40 ετών. Προσβάλλει περισσότερο τις γυναίκες παρά τούς άνδρες, σε αναλογία 3:1. H Χονδροπάθεια είναι πιο συχνή από τούς τραυματισμούς των Μηνίσκων, αλλά συνήθως παραμένει ασυμπτωματική στην εφηβική ηλικία, διότι αυτοϊάται με σχηματισμό ινώδους χόνδρου. Η πάθηση είναι αρκετά συχνή ακόμα και σε άτομα εφηβικής ηλικίας. Υπολογίζεται ότι το 80-85% του πληθυσμού στην ηλικία 20-30 έχει εκφυλιστικές αλλοιώσεις και βλάβες του χόνδρου της επιγονατιδομηριαίας αρθρώσεως

Αιτιολογία

Η Χονδροπαθεια της επιγονατιδας, οφείλεται σε είτε σε τραυματισμό, είτε σε χρόνια υπερφόρτιση του χόνδρου της Επιγονατίδας, είτε σε εσωτερικούς παράγοντες γενετικής προδιάθεσης («ευπάθειας») του αρθρικού χόνδρου, είτε σε συνδυασμό αυτών. Γενικά, η πάθηση είναι πολυπαραγοντική, οφείλεται δηλαδή σε συνδυασμό πολλαπλών αιτίων, τά οποία χωρίζονται σε ενδογενή και εξωγενή .

Στάδια

‎

H  Χονδροπάθεια του Γόνατος έχει τρία παθολογοανατομικά στάδια:

Στάδιο Ι: Οίδημα του Χόνδρου με κιτρινόφαιες μαλακές και προεξέχουσες εστίες χωρίς καμία ελαστικότητα και κάμψη.

Στάδιο ΙΙ: Ρωγμές και «ξεφτίσματα» του χόνδρου. Ελεύθερα χόνδρινα σωμάτια στο αρθρικό υγρό και αλλοιώσεις χρόνιας Υμενίτιδας.

Στάδιο ΙΙΙ: Ελκη κατά τόπους στον χόνδρο. Το υποχόνδριο οστό είναι ακάλυπτο στον πυθμένα τους και υπόσκληρο.

 Συμπτώματα και κλινική εικόνα

Συνήθως, μετά από κάποιο τραυματισμό της Επιγονατίδας, ή από χρόνια υπερκαταπόνηση σε εργασία σε γονατιστή θέση, ή σε γυμναστήριο, ή χορό, ή σε πεντάλ τροχοφόρων, πρέπει να περάσουν 3-6 μήνες ώσπου να εκδηλωθούν τά φαινόμενα της Χονδροπάθειας στον ασθενή. Ο ασθενής αναφέρει ότι «έχει ένα πόνο μπροστά στα γόνατα», ότι «αισθάνεται ένα κάψιμο», ότι «ακούει ήχους κράκ στο γόνατο», ότι «του φεύγει το γόνατο στο κατέβασμα σκαλοπατιών» (σημείο Giving way), ότι «θέλω να τεντώνω τα γόνατά μου», ότι «δυσκολεύομαι να κάνω βαθύ κάθισμα», ότι «δυσκολεύομαι όταν σηκώνομαι μετά από πολλή ώρα καθίσματος» («σημείο κινηματογράφου»), κλπ. Η Χονδροπάθεια επιγονατίδων διαγιγνώσκεται με το ιστορικό και με την κλινική εξέταση με τα χέρια. Το πλέον αξιόπιστο τέστ είναι η "δοκιμασία ολίσθησης και πλάγιας μετατόπισης της επιγονατίδας" πάνω στη μηριαία τροχιλία, με το γόνατο σε έκταση και χαλαρό, οπότε αναπαράγεται κριγμός και πόνος. Αλλα κλινικά ευρήματα είναι οι προκλητοί πόνοι στα χείλη της επιγονατίδος, η ύπαρξη υδράρθρου και υμενίτιδας, το "Τest Zohlen" (πόνος σε σύσπαση τετρακεφάλου) και το "σημείο αναπήδησης", που είναι το απότομο τίναγμα της επιγονατίδας σε κάμψη 30-40 μοιρών

 Απεικονιστικός έλεγχος

Η πάθηση δεν φαίνεται στις απλές ακτινογραφίες. Το μόνο που προσφέρουν είναι η απεικόνιση κατασκευαστικών ανωμαλιών όπως η υψηλή θέση της επιγονατίδος, η αβαθής Μηριαία Τροχιλία, η Διφυής Επιγονατίδα, η έξω θέση της Επιγονατίδας, η ύπαρξη κύστεων, τυχόν ύπαρξη οστεοφύτων, κλπ. Ενίοτε βοηθάει διαγνωστικά η CTκαι η MRI, αλλά δεν μπορεί πάντα να απεικονίσει τις αλλοιώσεις του χόνδρου. Η Αρθροσκοπηση είναι η άριστη μέθοδος για τεκμηρίωση της διάγνωσης, αλλά απαιτεί γενική νάρκωση και νοσηλεία μιάς ημέρας. Πάντως, με το καλό ιστορικό, την καλή κλινική εξέταση και τις ακτινογραφίες, η διάγνωση τίθεται με βεβαιότητα 65% στο 1ο στάδιο και 80% στο στάδιο ΙΙ, χωρίς άλλες εξετάσεις

             

Θεραπεία

Ελαφρές περιπτώσεις χονδροπάθειας επιγονατίδας συνήθως αυτοθεραπεύονται μέσα σε 30-45 μέρες. Τα περιστατικά ασθενών, αντιμετωπίζονται με αδυνάτισμα σε παχύσαρκους, ελαστική περιγονατίδα με οπή, ανάπαυση, αποφυγή καταπόνησης σε σκαλοπάτια ή έντονη άθληση, αντιφλεγμονώδη φάρμακα (για τον πόνο και το οίδημα), και ανακουφιστικές φυσικοθεραπείες. Το ποδήλατο με μεγάλη κάμψη γόνατος βλάπτει. Οι ασκήσεις τετρακέφαλου δεν πρέπει να ξεπερνούν τις 30 μοίρες, στην οξεία κρίση της παθήσεως  Μεσαίας βαρύτητας περιστατικά χρειάζονται 5 ενδαρθρικές ενέσεις Sodium Hyaluronate,. H χρήση του Υαλουρονικού Νατριου από το έτος 1997 στήν Χονδροπάθεια Επιγονατίδος απεδείχθη λίαν επιτυχής. Φαίνεται να αναστέλλει τις βλάβες αλλά και να διευκολύνει την επούλωση στις ήδη προϋπάρχουσες, με αποτέλεσμα τα τελευταία χρόνια να έχουν σχεδόν εξαφανισθεί οι εγχειρήσεις γιά θεραπεία Χονδροπάθειας.

Σοβαρές περιπτώσεις Χονδροπάθειας της Επιγονατίδας μάλλον δεν θεραπεύονται ποτέ 100%, αλλά αρκετά θεραπευτικά μέτρα είναι αποτελεσματικά για την ανακούφιση των ασθενών. Η θεραπεία χρειάζεται, όχι μόνο γιατί πονάει ο ασθενής, αλλά γιατί σταδιακά οδηγεί τα προδιατιθέμενα άτομα σε Οστεοαρθριτιδα του γόνατος. Τα άτομα αυτά χρειάζονται συνήθως Επεμβαση αρθροσκόπησης, με τρυπανισμούς για αναγέννηση χόνδρου, διατομή έξω καθεκτικού συνδέσμου, κλπ. Τα τελευταία χρόνια εφαρμόζεται πειραματικά και η αυτόλογη μεταμόσχευση καλλιεργημένων χονδροκυττάρων του ασθενούς μέσω διαδικασίας αρθροσκόπησης, όμως η μέθοδος απαιτεί τρείς εγχειρήσεις αρθροσκόπησης υπό γενική αναισθησία. Εκτος αυτου μπορούν να γίνουν εξειδικευμένες διορθωτικές χειρουργικές επεμβάσεις. Μερικές από αυτές είναι η "εγχείρηση Maquet" (ανύψωση Κνημιαίου Κυρτώματος), η εγχείρηση διατομής έξω καθεκτικού συνδέσμου, η μηχανική λείανση του χόνδρου, οι τρυπανισμοί, κάθετοι και πλάγιοι, η εκτομή της Υμενικής πτυχής, η οστεοτομία της επιγονατίδος,

ΦΥΣΙΚΟΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

Η θεραπεία περιλαμβάνει τρία στάδια:

• Αντιμετώπιση της οξείας φάσης
• Αποκατάσταση
• Πρόληψη

Στην αντιμετώπιση της οξείας φάσης, όπως συμβαίνει σε όλα τα σύνδρομα υπέρχρησης, πρέπει ο ασθενής να διακόπτει όλες εκείνες τις δραστηριότητες που του προκαλούν πόνο. Σε αυτήν την φάση εφαρμόζουμε τεχνικές για την ελάττωση της φλεγμονής, όπως είναι η θεραπεία με Laser, ιοντοφόρεση με διάλυμα solu-medrol και xylocaine 2%, παλμικό μαγνητικό πεδίο (διεισδύει στο σώμα ομοιόμορφα, ανεπηρέαστο και επιδρά στην ενδοκυτταρική κίνηση των ιόντων, αυξάνει δηλαδή την διαπερατότητα της κυτταρικής μεμβράνης, με αποτέλεσμα την ελάττωση του οιδήματος και του πόνου, γρήγορη απομάκρυνση των προϊόντων του μεταβολισμού, αύξηση της παροχής του οξυγόνου στην περιοχή), ειδική επίδεση του γόνατος, ώστε η επιγονατίδα να συγκρατείται σε σωστή τροχιά κίνησης, ενώ σύμφωνα με το αποτέλεσμα του πελματογραφήματος ο ασθενής άμεσα πρέπει να φορά στα παπούτσια του ειδικά κατασκευασμένα πέλματα, ώστε να εξισορροπούνται οι δυνάμεις που ασκούνται στο επιγονατιδομηριαίο μηχανισμό.

Όταν υποχωρήσει η φλεγμονή και το οίδημα το επόμενο βήμα είναι η ισχυροποίηση των μυών της περιοχής, ιδιαίτερα του τετρακέφαλου μυός, που έχει αποδειχθεί ότι παίζει σημαντικό ρόλο στην αποκατάσταση αυτού του προβλήματος. Χρήσιμη είναι η εκπαίδευση με Biofeedback. Το πρόγραμμα συνδυάζεται με ασκήσεις διατάσεων ώστε να βελτιωθεί η ελαστικότητα και η λειτουργικότητα των μαλακών μορίων της περιοχής. Τέλος το πρόγραμμα ολοκληρώνεται με ασκήσεις ιδιοδεκτικότητας.

Σημαντικό μέρος της θεραπείας είναι η ενημέρωση και η επανεκπαίδευση του ασθενή ώστε να προλαμβάνει τυχόν νέα υποτροπή του προβλήματος στο μέλλον. Περιλαμβάνει επανεκπαίδευση στην σωστή στάση, συχνά διαλείμματα κατά την διάρκεια δραστηριοτήτων που επιβαρύνουν τις αρθρώσεις των γονάτων, πρόγραμμα ασκήσεων, κολύμπι, ενώ καλό είναι να αποφεύγεται η άσκηση με ποδήλατο.

Παράλληλα με την ανάπαυση και τη φαρμακευτική αγωγή (αναλγητικά, αντιφλεγμονώδη) του ορθοπαιδικού, κρίνεται επιτακτική η ανάγκη για φυσικοθεραπευτική αντιμετώπιση που επικεντρώνεται στα παρακάτω:
• Φυσικά μέσα (tens,E.M.S., laser) για την ανακούφιση των συμπτωμάτων και τη μυϊκή ενδυνάμωση (έσω πλατύ).
• Κινητοποίηση επιγονατίδας (ολισθήσεις) και γόνατος στα όρια του πόνου.
• Μάλαξη γειτονικών μυϊκών ομάδων.
• Ενδυνάμωση τετρακεφάλου με έμφαση στον έσω πλατύ, για την ευθυγράμμιση της επιγονατίδας. Ισομετρικές και ισοτονικές ασκήσεις σε κλειστή-ανοιχτή αλυσίδα σε σετ των 10 επαναλήψεων.
• Ασκήσεις ιδιοδεκτικότητας γόνατος.
• Κρυοθεραπεία. Μπορούμε να κάνουμε παγομάλαξη ή να τοποθετούμε ψυχρά επιθέματα τυλιγμένα με πετσέτα για 10 λεπτά. Φροντίστε να επαναλαμβάνετε τη διαδικασία έως και 8 φορές μέσα στη μέρα.
• Τεχνικές περίδεσης της περιοχής με ελαστικό επίδεσμο ή άλλα είδη taping.
Η κολύμβηση είναι πολύ καλή αθλητική δραστηριότητα για άτομα με χονδροπάθεια επιγονατίδας, λόγω των μειωμένων φορτίσεων που δέχεται η άρθρωση του γόνατος. Αντιθέτως δραστηριότητες που προκαλούν πόνο όπως η άνοδος-κάθοδος σκάλας θα πρέπει να αποφεύγονται.

Cervical spondylosis

Cervical spondylosis is a chronic degenerative condition of the cervical spine that affects the vertebral bodies and intervertebral disks of the neck (in the form of, for example, disk herniation and spur formation), as well as the contents of the spinal canal (nerve roots and/or spinal cord). Some authors also include the degenerative changes in the facet joints, longitudinal ligaments, and ligamentum flavum.

Spondylosis progresses with age and often develops at multiple interspaces. Chronic cervical degeneration is the most common cause of progressive spinal cord and nerve root compression. Spondylotic changes can result in stenosis of the spinal canal, lateral recess, and foramina. Spinal canal stenosis can lead to myelopathy, whereas the latter 2 can cause radiculopathy.

 

 

 

 

 

 

 

 

Rehabilitation Program

Physical Therapy

Immobilization of the cervical spine is the mainstay of conservative treatment for patients with cervical spondylosis. Immobilization limits the motion of the neck, thereby reducing nerve irritation. Soft cervical collars are recommended for daytime use only, but they are unable to appreciably limit the motion of the cervical spine. More rigid orthoses (eg, Philadelphia collar, Minerva body jacket) can significantly immobilize the cervical spine (see Special Concerns). The patient's tolerance and compliance are considerations when any of the braces are used. A program of isometric cervical exercises may help to limit the loss of muscle tone that results from the use of more restrictive orthoses. Molded cervical pillows can better align the spine during sleep and provide symptomatic relief for some patients.

Mechanical traction is a widely used technique. This form of treatment may be useful because it promotes immobilization of the cervical region and widens the foraminal openings. However, traction in the treatment of cervical pain was not better than placebo in 2 randomized groups.

The use of cervical exercises has been advocated in patients with cervical spondylosis. Isometric exercises are often beneficial to maintain the strength of the neck muscles. Neck and upper back stretching exercises, as well as light aerobic activities, also are recommended. The exercise programs are best initiated and monitored by a physical therapist.

Passive modalities generally involve the application of heat to the tissues in the cervical region, either by means of superficial devices (eg, moist-heat packs) or mechanisms for deep-heat transfer (eg, ultrasound, diathermy).

 

 

Manual therapy, such as massage, mobilization, and manipulation, may provide further relief for patients with cervical spondylosis. Mobilization is performed by a physical therapist and is characterized by the application of gentle pressure within or at the limits of normal motion, with the goal of increasing the ROM. Manual traction may be better tolerated than mechanical traction in some patients. Manipulation is characterized by a high-velocity thrust, which is often delivered at or near the limit of the ROM. The intention is to increase articular mobility or to realign the spine. Contraindications to manipulative therapy include myelopathy, severe degenerative changes, fracture or dislocation, infection, malignancy, ligamentous instability, and vertebrobasilar insufficiency.

 

T4 Syndrome

The thoracic spine region is comprised of 12 vertebrae and the rib cage with its articulations which enhance the stability of the thoracic spine (1, 2). In the vertebral column, the compressive load at T1 is about 9% of body weight, increasing to 33% at T8 and 47% at T12 (1). Although, there are many potential sources for pain at the thoracic region, research for this region remains limited (1, 2, 3). Various sources of thoracic pain that are musculoskeletal in origin can include: “muscle strain, vertebral or rib fracture, zygapophyseal joint arthropathy, active trigger points, spinal stenosis, costovertebral and costotransverse joint dysfunction, ankylosing spondylitis, diffuse idiopathic skeletal hyperostosis, intervertebral disk herniation, intercostal neuralgia and T4 syndrome (3)”. In this article, we will discuss T4 syndrome in more detail. T4 Syndrome Symptoms Symptoms associated with T4 syndrome include constant or intermittent upper thoracic pain which may also be accompanied with back stiffness and upper extremity numbness and/or paresthesia (3, 4, 5, 6). This paresthesia may be glove like in distribution for one or both forearms/hands (3, 4, 5, 6). Referred pain into the neck and scapular regions along with generalized headaches which are dull and achy may be associated with T4 syndrome as well (3, 4, 5, 6). T4 Syndrome Description/Cause The cause of T4 syndrome is inconclusive but may be associated with joint hypomobility and faulty postural alignment (2, 4, 5 ,6). Both the thoracic intervertebral disks and thoracic zygapophyseal joints are thought to be primary pain generators in T4 syndrome based on their pain patterns (5, 6). It is also hypothesized that sympathetic dysfunction somehow related to vertebral dysfunction in the upper thoracic region (T2-7) causes a referred or reflex phenomenon in the arm or hands (4). Women in the age range of 30 to 50 years of age are also 4 times more likely than men to develop this condition (3, 4, 6). Activities such as lifting, excessive bending, pulling, reaching, shoveling, performing overhead activities, prolonged sitting and poor posture can exacerbate this condition (4, 6). Physical Therapy Findings in Patients’ with T4 Syndrome Upon palpation and joint play assessment, patients will often display tenderness and hypomobility at and around the T2-T7 segments with the T4 segment being most involved (4, 6). A thorough neurological examination should also be conducted to rule out any neural involvement as the neurological examination presents normal in patients with T4 syndrome (4, 6). T4 Syndrome Treatment Options for a PT • Postural/Functional Training • ROM exercises • Stretching • Strengthening/Stabilization • Manual Therapy/Joint Mobilization • Modalities (heat, ultrasound)